/Kate Havnevik-New day/
wtorek, 5 października 2010
niedziela, 3 października 2010
sobota, 2 października 2010
czwartek, 30 września 2010
Dzisiaj nie mam żadnych zahamowań
Właśnie wróciłam z trzeciego koncertu w tym tygodniu, i chyba z siódmego w ciągu ostatnich 10 dni?
Ja wiem, ze Warszawa teraz szaleje, że przeżywa koncertowe uniesienie. Ale ja wiem, że to nie jest normalne, że robię średnio 5 koncertów tygodniowo.
Dzisiaj nie miałam ochoty nawet iść. Ale ewidentnie musiałam odreagować psychicznie / ostatnio cudownie się wszystko kumuluje../
A więc koncert, bo można odlecieć. Eksperymentalny jazz. Można odlecieć na 100%.
W Powiększeniu dziś gra Regenorchester XI.
z Franzem Hautzingerem na trąbce. Tonym Buckiem na perkusji - z The Necks.
+ Luc Ex na jednej gitarze, i Martinem Siewert na drugiej +elektronika.
/Przez projekt przewinął się też podobno sam Fennesz.
Mniemam, że właśnie z powodu wysypu koncertowego Powiększenie dziś wypełnione nawet nie do połowy, co właściwie puste. na widowni 40 osób. Lekka żenada./ ludzie nie radzą sobie z taką ilością koncertów..
Projekt jest porywający, właściwie totalnie powalający.
Pierwsze trzy kawałki to jakby mocny nu-jazz. takiego nu-jazzu nigdy jeszcze na żywo nie miałam.
Potem chłopaki skręcają w kierunku rocka. i mamy rock z szaloną jazzową trąbką. Z szaloną eksperymentalną trąbką. Szalony alternatywny elektroniczny jazz z szaloną trąbką rockową.
Szalony dark nu-jazz, który zmienia się w alternatywny rock z szaloną trąbką jazzową :)))))))))))))))))
/Przewijany klasycznym jazzem.
Więc siedzimy całkiem zaczarowani. Muzyka mnie nie usypia, wręcz przeciwnie. Czuję się jak po mocnej podwójnej kawie. Zaciekawiona. Rozbawiona. Zrelaksowana.
Wychodzę z dwiema płytami.
Nie mogę doczekać się listopadowego Kilimanjaro Darkjazz Ensemble..
To będzie zjawisko..
/Regenorchester XIII / Jazz A Luz 2/
Ja wiem, ze Warszawa teraz szaleje, że przeżywa koncertowe uniesienie. Ale ja wiem, że to nie jest normalne, że robię średnio 5 koncertów tygodniowo.
Dzisiaj nie miałam ochoty nawet iść. Ale ewidentnie musiałam odreagować psychicznie / ostatnio cudownie się wszystko kumuluje../
A więc koncert, bo można odlecieć. Eksperymentalny jazz. Można odlecieć na 100%.
W Powiększeniu dziś gra Regenorchester XI.
z Franzem Hautzingerem na trąbce. Tonym Buckiem na perkusji - z The Necks.
+ Luc Ex na jednej gitarze, i Martinem Siewert na drugiej +elektronika.
/Przez projekt przewinął się też podobno sam Fennesz.
Mniemam, że właśnie z powodu wysypu koncertowego Powiększenie dziś wypełnione nawet nie do połowy, co właściwie puste. na widowni 40 osób. Lekka żenada./ ludzie nie radzą sobie z taką ilością koncertów..
Projekt jest porywający, właściwie totalnie powalający.
Pierwsze trzy kawałki to jakby mocny nu-jazz. takiego nu-jazzu nigdy jeszcze na żywo nie miałam.
Potem chłopaki skręcają w kierunku rocka. i mamy rock z szaloną jazzową trąbką. Z szaloną eksperymentalną trąbką. Szalony alternatywny elektroniczny jazz z szaloną trąbką rockową.
Szalony dark nu-jazz, który zmienia się w alternatywny rock z szaloną trąbką jazzową :)))))))))))))))))
/Przewijany klasycznym jazzem.
Więc siedzimy całkiem zaczarowani. Muzyka mnie nie usypia, wręcz przeciwnie. Czuję się jak po mocnej podwójnej kawie. Zaciekawiona. Rozbawiona. Zrelaksowana.
Wychodzę z dwiema płytami.
Nie mogę doczekać się listopadowego Kilimanjaro Darkjazz Ensemble..
To będzie zjawisko..
/Regenorchester XIII / Jazz A Luz 2/
środa, 29 września 2010
wtorek, 28 września 2010
a k t o m i z a b r o n i
Dzisiaj piszę jakby z obowiązku?? (oj chyba pierwszy raz)
bo po prostu nie chce mi się pisać. z kolei wiem, że o wczorajszym koncercie nie napisać nie można.
a jak nie napiszę dziś to już nie napiszę.
Gdybym nie poszła wczoraj na Red Sparowes do tej Hydrozagadki wiele bym straciła..
Przede wszystkim po takim koncercie inaczej już czuję post rocka.
Czuję go fizycznie. Widzę go czując. Jestem w pełni świadoma.
a nie, coś tam gra, fajnie jest.
/post rock umówmy się generalnie jest dziwnym tworem patrząc z perspektywy mojego wychowania/ patrząc z perspektywy historii muzyki/
W Wiki w ogóle piszą tak:
oraz "Cechy charakterystyczne muzyki
- Występowanie w utworach metrum nieregularnego lub zmiennego.
- Utwory są długie (pow. 5 minut) i bardzo często są intrumentalne, ze zmniejszoną rolą wokalu.
- Kompozycja utworu zawiera repetycje, podobne jak w minimalizmie.
- Cechuje się odejściem od linearnie rozwijanej linii melodycznej, na rzecz luźnej kompozycji plam dźwiękowych (ambientalność), przez co barwa dźwięku staje się istotniejszą wartością od melodii.
- Występowanie improwizacji."
/w Hydrozagadce jest od początku miło i śmiesznie.
90% widowni stanowią faceci w wieku około 20 lat :)))))))) Klimat bardzo rockowy.
Po moich jazzach czuję się tu dość egzotycznie :D
Wchodzę idealnie na support - Head of Wantastiquet - jednosobowy projekt Paul'a Labrecque, w akcji na banjo i gitarę akustyczną. Projekt mroczny, minimalistyczny i dość kontrowersyjny w swej estetyce. Źle zrobione nagłośnienie dręczy i psuje. Facet jest intrygujący, wygląda jak stary kowboj. Gra ze skrętem w ustach, czuć bardzo przyjemny tytoń, którego smaku nie mogę rozpoznać. Popija podczas występu whiskacza. Ma ponad 50 lat.
Nie mogę oderwać od niego wzroku. Jest uosobieniem rock&rolla, zniszczenia, bezwstydności, a zarazem luzu, inspiracji, spokoju i dobrej energii.
Z powodu nagłośnienia chcesz, żeby skończył.
co byście chcieli przeczytać o Red Sparowes?
![]() |
| Gitara hawajska |
Jak wspaniałe mają instrumenty. Na same instrumenty można patrzeć i odlecieć.
Gitara hawajska (ależ brzmienie!!!!!!!) i 5 innych gitar. Perkusja. Pianino elektryczne. Czad do kwadratu!!!
<-- Ja w pierwszym rzędzie - miałam niezły widok :)))) -->
Sfotografowałam setlistę komórką /Setlistę zespół rozlepił sobie na podłodze wołami :))))))/ 10 kawałków: Buildings, Avalanche, Freeway, Elephant, Litr, Basssong, Eel, Kelpbass, Alone, Mother - takie sobie skróty zrobili. Nazwy utworów kapeli Red Sparowes zwykle sięgają kilku linijek.
Koncert był bardzo udany (nagłośnienie się poprawiło!), Amerykanie bardzo się starali.
Jedyne czego nie rozumiem to graniczny brak kontaktu z publicznością.
Oni nie patrzyli na widownię, widowni nie było. Każdy z nich był zajęty sobą, swoim graniem, swoim światem. Od początku do końca.
Ale to nie przeszkadzało. Ponieważ ich zachowanie było szczere, i na pewno nie wynikało z ignorancji, olewactwa, wywyższania się.
Można było zatracić się w muzyce. Popłynąć razem z nimi, w obłoku riffów, na fali obezwładniającego noise`u.
Kiedy wychodziłam z klubu pomyślałam, że czuję się totalnie zerżnięta muzycznie.
Zastanawiałam się czy wypada to napisać na Locie :))))))
Nigdy po żadnym jazzie tak się nie czułam.
Dlatego pewnie na zawsze w głębi serca pozostanę rockową dziewczyną :)))))
/Red Sparowes - "A Swarm" - Live at the Earl (Atlanta)/
/Red Sparowes - Alone and Unaware..../
poniedziałek, 27 września 2010
kiedy wychodzę z roboty
iść? nie iść? nie mam z kim iść normalnie :)))
ekipa uderza na Festiwal Skrzyżowanie Kultur, który zbojkotowałam.
Akurat muzyka etniczna jest poza zasięgiem moich zainteresowań, tak generalnie (z wyjątkami).
Ale odrobina post-rocka? Czemu nie.
Szczególnie, że Lot się przyznaje, że tak na serio to nigdy nie był na żadnym koncercie z muzyką typowo post-rockową.
a ja przecież do post-rocka to podbijam już z pół roku..
/Red Sparowes' "We Stood Transfixed in Blank Devotion As Our Leader Spoke to Us, Looking Down on Our Mute Faces With a Great, Raging, and Unseeing Eye/
ok. idę sama.
ciekawe kogo spotkam na miejscu :))))))))
/czuję się strasznie nienormalna, kiedy chodzę na koncerty codziennie.
ale czasem po prostu muszę!
update 00:05
o koncercie będzie jutro. oczy same mi się zamykają..
/było nieziemsko :)))))))))
ekipa uderza na Festiwal Skrzyżowanie Kultur, który zbojkotowałam.
Akurat muzyka etniczna jest poza zasięgiem moich zainteresowań, tak generalnie (z wyjątkami).
Ale odrobina post-rocka? Czemu nie.
Szczególnie, że Lot się przyznaje, że tak na serio to nigdy nie był na żadnym koncercie z muzyką typowo post-rockową.
a ja przecież do post-rocka to podbijam już z pół roku..
/Red Sparowes' "We Stood Transfixed in Blank Devotion As Our Leader Spoke to Us, Looking Down on Our Mute Faces With a Great, Raging, and Unseeing Eye/
ok. idę sama.
ciekawe kogo spotkam na miejscu :))))))))
/czuję się strasznie nienormalna, kiedy chodzę na koncerty codziennie.
ale czasem po prostu muszę!
update 00:05
o koncercie będzie jutro. oczy same mi się zamykają..
/było nieziemsko :)))))))))
niedziela, 26 września 2010
Duma i Uprzedzenie
Pierwszy raz zwariowałam na punkcie Macieja Trifonidisa./ Trifonidisa multiinstrumentalisty. Nie Trifonidisa saksofonisty. Choć chyba zaczęło się na flecie poprzecznym../
Ten koncert nastroił mnie również do środowej Karuzeli, choć wciąż obiecuję sobie, że nie pójdę.
Kwoon powstaje na Locie z kapeli Bang Gang. i jest to strzał w dziesiątkę.
/Kwoon - I lived on the Moon/
/Kwoon - Schizophrenic/
Ten koncert nastroił mnie również do środowej Karuzeli, choć wciąż obiecuję sobie, że nie pójdę.
Kwoon powstaje na Locie z kapeli Bang Gang. i jest to strzał w dziesiątkę.
/Kwoon - I lived on the Moon/
/Kwoon - Schizophrenic/
sobota, 25 września 2010
T h o m a d z i ś p o t r z e b u j ę . .
7 godzin 45 minut wystarczy?
[DVD] Radiohead - Saitama 2008 [TV Broadcast]
[DVD] Atoms For Peace - Orpheum Theatre 2009 [11 Songs + 5 Bonus]
[DVD] Radiohead - Live From The Basement [Full Show]
[HQ] Radiohead at Chile 2009 [FULL Concert]
[DVD] Thom Yorke - Latitude 2009 [Full Concert]
[DVD] Radiohead - Saitama 2008 [TV Broadcast]
[DVD] Atoms For Peace - Orpheum Theatre 2009 [11 Songs + 5 Bonus]
[DVD] Radiohead - Live From The Basement [Full Show]
[HQ] Radiohead at Chile 2009 [FULL Concert]
[DVD] Thom Yorke - Latitude 2009 [Full Concert]
piątek, 24 września 2010
JESTEM GŁODNA ŻYCIA
dokładnie to czuję kiedy stoję na parkiecie naprzeciwko sceny w górnej sali
Fabryki Trzciny i patrzę na Erlenda, i widzę Erlenda. i stoję pośród tańczących ludzi.
a właściwie też tańczę.
Obawiałam się koncertu formacji The Whitest Boy Alive.
Wokalista na Openerze oczarował mnie, podarował mi tam tyle, że obawiałam się porażki.
Projekt The Whitest Boy Alive różni się bardzo od jego drugiego projektu Kings of Convenience.
i przyznam się teraz otwarcie, że płyta Rules, którą kupiłam w lipcu nie leżała mi specjalnie od samego początku. Indie-rock mix z elektroniką. Niby z dobrym wokalem, ale lekko nużące.
a więc bałam się trochę.
Wiedziałam, że Erlend będzie zajebiszczy. ale ach ta muzyka. może mogłaby być lepsza.
Także wchodzę do Fabryki i widzę płyty, i koszulki. i w ogóle.
Rules mam. Jest druga płyta (znaczy się pierwsza).
Nie biorę. Po co miałabym brać?
Koncert podoba mi się dopiero po pierwszych 20 minutach.
a potem oddycham z ulgą.
Czuję jak zaczynam kręcić biodrami.
Jak chce mi się krzyczeć. a właściwie krzyczę.
Jak mam ochotę zedrzeć stanik i rzucić mu na scenę /tylko raz w życiu tak zrobiłam. i było to 1,5 roku temu? :)))/
nie dzielę się stanikiem wyłącznie z powodu egoizmu. Dochodzę bowiem do wniosku, że mam na sobie swój ulubiony stanik, więc go nie poświęcam.
Chłopaki grają 1h 25 minut.
2 bisy.
Po pierwszym bisie schodzą ze sceny..
oszalały tłum wali, krzyczy i błaga. 5 minut. nie. z 10.
Oni nie mieli wrócić.
Ale wracają.
Erland bierze mikrofon i wchodzi w tłum.
Stoi tuż obok mnie.
i przychodzi mi na myśl tylko jedno słowo: TRADYCJA!!! :)))))))))))
Zrywam się pod koniec piosenki bisowej.
Biegiem piętro niżej, do wyjścia, do stanowiska z płytami.
Bo bachory wszystko wykupią. bo nie będzie.
/The Whitest Boy Alive - Warsaw 23 września 2010/
/The Whitest Boy Alive Fabryka Trzciny 23 września 2010/
Fabryki Trzciny i patrzę na Erlenda, i widzę Erlenda. i stoję pośród tańczących ludzi.
a właściwie też tańczę.
Obawiałam się koncertu formacji The Whitest Boy Alive.
Wokalista na Openerze oczarował mnie, podarował mi tam tyle, że obawiałam się porażki.
Projekt The Whitest Boy Alive różni się bardzo od jego drugiego projektu Kings of Convenience.
i przyznam się teraz otwarcie, że płyta Rules, którą kupiłam w lipcu nie leżała mi specjalnie od samego początku. Indie-rock mix z elektroniką. Niby z dobrym wokalem, ale lekko nużące.
a więc bałam się trochę.
Wiedziałam, że Erlend będzie zajebiszczy. ale ach ta muzyka. może mogłaby być lepsza.
Także wchodzę do Fabryki i widzę płyty, i koszulki. i w ogóle.
Rules mam. Jest druga płyta (znaczy się pierwsza).
Nie biorę. Po co miałabym brać?
Koncert podoba mi się dopiero po pierwszych 20 minutach.
a potem oddycham z ulgą.
Czuję jak zaczynam kręcić biodrami.
Jak chce mi się krzyczeć. a właściwie krzyczę.
Jak mam ochotę zedrzeć stanik i rzucić mu na scenę /tylko raz w życiu tak zrobiłam. i było to 1,5 roku temu? :)))/
nie dzielę się stanikiem wyłącznie z powodu egoizmu. Dochodzę bowiem do wniosku, że mam na sobie swój ulubiony stanik, więc go nie poświęcam.
Chłopaki grają 1h 25 minut.
2 bisy.
Po pierwszym bisie schodzą ze sceny..
oszalały tłum wali, krzyczy i błaga. 5 minut. nie. z 10.
Oni nie mieli wrócić.
Ale wracają.
Erland bierze mikrofon i wchodzi w tłum.
Stoi tuż obok mnie.
i przychodzi mi na myśl tylko jedno słowo: TRADYCJA!!! :)))))))))))
Zrywam się pod koniec piosenki bisowej.
Biegiem piętro niżej, do wyjścia, do stanowiska z płytami.
Bo bachory wszystko wykupią. bo nie będzie.
/The Whitest Boy Alive - Warsaw 23 września 2010/
/The Whitest Boy Alive Fabryka Trzciny 23 września 2010/
środa, 22 września 2010
ODLOT!!!!!!!!!!!!!!!! Kto nie przesłucha ten trąba!! ->
/The Jazzinvaders - Dutch flies/
/The Jazzinvaders - Perugia/
/The Jazzinvaders - Bonga Bonga Jazz/
/Trespass Trio - The Indispensable Warlords/
/Wolfgang Haffner feat. Dominic Miller - Round Silence/
/Wolfgang Haffner - Crusin/
/Wolfgang Haffner - Faithless/
/The Jazzinvaders - Dutch flies/
/The Jazzinvaders - Perugia/
/The Jazzinvaders - Bonga Bonga Jazz/
/Trespass Trio - The Indispensable Warlords/
/Wolfgang Haffner feat. Dominic Miller - Round Silence/
/Wolfgang Haffner - Crusin/
/Wolfgang Haffner - Faithless/




